OLMAZSA OLMAZ
Sözün bittiği yerde de keşke bir çare oluşuverse giriverse devreye…
Çaresizliğin daha çareli daha imkanlı bir anlamı olsaydı mesela… Sahi nasıl bir şey olurdu hayat imkanlardan öteye geçseydi,geçebilseydi?
Sıkıcı olurdu bence.Herşey hop diye düşüverecek önüne.Yok hiç keyifli değil.Dibine kadar yaşamak lazım her şeyi.Yeri gelecek köpek gibi sürüneceksin yerlerde ,yeri gelecek uçacaksın göklerde…Yalnız;çaresizlere el verebilmek için isteyebilirim bazı imkanlardan öteye geçebilmeyi.
Oysa…
Ne kadar çaresizim kendime bile çoğu zaman…Ya da insan sadece kendisine çare olamıyor gerektiğinde.Galiba öyle evet.
Her şeyin bir ederi var değil mi?Bir gideri,bir sarfiyatı var… Ve bu sarfiyat eder ,gider geri dönüşü olur mu olmaz mı bilmeden çıkıveriyor önüne…
Ben bunu çok yaşadım.
Mükellef kurduğum bir sofraya oturanlardan birinin yüzünün gülmemesi gibi mesela…
Heyecanlarımın bitivermesi aniden mesela…
Heveslerimin hızla tükenmesi…
Sevinçlerimin daha gülücük olmadan yüzümde alıp başını gitmesi,gidivermesi ve benim tutamayışım aslında tutunamayışım…
İşin garip kısmı da şu ki;ben her seferinde ama her seferinde şaşırıyorum bu duruma bu halime çok garip bir şeymiş gibi.Halbuki dünyanın dönerken çıkardığı ses bu .Hiç bir şey sonsuza kadar yer etmiyor insanda onu anladım.Geç oldu galiba biraz ama anladım sonunda.
Ah bir de bunun sızısına çare olsa.Niye kalmaz ki sanki güzel şeyler hep baki?Yani, ne olur sanki sevdiğim, sevindiğim şeyler hep olsa hayatımda?Ben eskilerimi atmaya kıyamam ki.Kıymetlim ederim…Bazen boşlarım ama arası çok açılınca yine çıkarır tozunu alır ,sever uzun uzun bakar yine yerine koyarım eskilerimi…Bilirim ki onlar oradalar.
Yani unutmak zorunda olduğum birisini unutmak zorunda olmasam…
O da kendini unutturmak için elinden geleni yapmasa, kanırtmasa bazı şeyleri,yaralamasa,kanatmasa…
O koku gelmese burnuma…
Madem çıkıp gidecek,madem artık olmayacak o şarkı çalmasa en olmadık bir yerlerde en olmadık zamanlarda.
Doluvermese gözlerim,kalbim ağrımasa…
Ne olurdu sanki bunlar olmak zorunda olmasa…
Ya da hep özlediğim çocukluğum gelmese aklıma her seferinde böyle bir kalp ağrısının sonunda.O resim geçmese elime ,çaresiz bırakmasa beni çocuklukla yetişkinlik arasında sıkışıp kalmış kalbimle…
Sabahtan akşama kadar oyun oynadığım sokakların tuhaf kokusu gelmese burnuma…
Yani bütün bunlar olmasa olmaz mı ?Beynim durduk yerde bunlara işlemese …Şu hayat geldiği gibi akıp gitse ama yıkmadan,dağıtmadan,acıtmadan,çaresiz bırakmadan ve de…
Yani gerçekten ne olurdu sanki bunlar olmasa?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder